O asasinato de Sarajevo onde Gavrilo Princip matou ao
Arquiduque Francisco Fernando de Austria, herdeiro do Imperio Austrohúngaro, é
un exemplo de como a historia contén anécdotas curiosas capaces de superar a
ficción.
Nas clases de historia dos colexios non se soe recorrer a
estes reclamos para chamar a atención do alumnado e así motivalos no seu
aprendizaxe e crear curiosidade.
Con esta historia sobre como casualidades levaron
desencadearon este asasinato e o posterior estalido da 1º Guerra Mundial
comezou a nosa derradeira sesión de Ciencias Sociais. O obxectivo da mesma foi
facernos ver que existen máis dunha forma de aprender, non só historia. Non hai
que reter simplemente datos, senón dar unha volta máis para crear o ambiente perfecto para o rapaz e
o seu aprendizaxe. Con historias poderás esquecer nomes e datas exactas pero
nunca esquecerás a trama principal.
Esta historia usouse como introdución a diferentes formas
de ensinar, e logo continuamos coa lectura dun libro onde en primeira persoa se
fala sobre como afectaba a peste, a cal foi considerada a pandemia máis
mortífera da historia da humanidade, matando a unha terceira parte da poboación
continental no século XIV.
Despois destes exemplos, vimos outras dinámicas máis e
menos acertadas onde cada un de nos debemos valorar si o que se fai nelas é
innovador ou tan só “algo bonito” de cara a galería cun transfondo
anticuado.
Gustaríanos facer aquí unha pregunta aberta para coñecer
as vosas opinións persoais:
¿Hoxe en día sácaselle o máximo potencial as novas
tecnoloxías nas aulas ou son empregadas como un material de “postureo”
aplicando con elas metodoloxías tradicionais?
Por poñer un exemplo podemos nomear o feito de proxectar
o propio libro de texto na pantalla dixital ou grabar ó alumnado recitando datos
de memoria.
No hay comentarios:
Publicar un comentario